Duisternis (poëzie)

Een ontmoeting dat begon met licht en langzaam veranderde in een diepe duisternis.
Misleidt zoals een duistere engel zich kan voordoen als een engel des lichts trok je mij naar je toe.
Ik voelde me als een bij op zoek naar honing. lichtduisternis
Het duurde niet lang voordat de schapenkleding uit ging en je wolfskop zichtbaar werd.
Liefde maakt niet blind, het is de hoop in een mens die steeds kansen blijft geven.
Liefde is mooi en trouw, iets wat jij totaal niet was.

Steeds donkerder werd het, zo donker dat ik blind werd. Ik werd gestoken in de donker door diverse messen en kon mij niet verweren. Mijn hart bloedde diep.
Ik probeerde rechtop te blijven staan in deze aanval en dat viel me te zwaar. Dus ik besloot te knielen en uit te roepen en smeken tot mijn Schepper om deze pijn weg te nemen.
Mijn fouten toegevend en vergeving vragend kwam Hij tot mijn redding.
Hij kwam met Zijn licht en zette alles in perspectief.
Plots kon ik de messteken afweren en zien waar ze vandaan kwamen.
Wat gebeurd in de donker kan de daglicht niet verdragen zeggen ze.
Het licht van de Heer maakte je alleen nog kwader want je schapenkleding werden verscheurd.

De Heer gaf mij een wapen, Zijn Woord om tegen je te vechten en bevrijdde mij van je vals strik.
Flink gekneusd maar niet gebroken leef ik verder met God’s engelen die mij beschermen.

Geen tijd om te rouwen schonk de Heer mij nieuwe liefde.
Met een gebrokkelde hart dat vast zat tussen de dorens zag jij mij staan.
Flink bezig met het stapelen van stenen om mij heen pakte jij mijn hand.
Gooiend met stenen naar jou, ving jij ze op zonder enige verwonding.
Elke steen die jou raakte gaf je mij er twee kusjes voor terug.
Mijn hart tilde je langzaam op tussen de dorens met fluwelen handschoentjes.
Je pakte mij hart en plakte alle stukjes weer bij elkaar.
Wees zacht voor me want me hart is breekbaar..

– Anoniem-

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *